“Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven.” Zo begint de rubriek “Cafépraat” elke maand. Op deze pagina brengen we alle bezochte cafés samen. Mocht je dorst hebben, je weet waarheen…
‘t Peirt – Dendermonde
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. We sluiten de reeks af in het café dat genoemd is naar hèt symbool van de stad: ‘t Peirt. “Niet ‘Paard’ zoals sommigen wel eens zeggen, maar ‘Peirt’!”, benadrukt bazin Mattie.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Mattie Van Causbroeck: Al 28 jaar. Mijn man en ik hebben dat hier toen overgenomen en uitgebouwd tot wat het nu is. Sinds hij gestorven is doe ik het alleen.
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Mattie Van Causbroeck: Veel verenigingen! Biljartclub “Museum” en tapbiljartclub ‘t Peirt komen voor de biljarttafels. Dan is er ook een volleybalclub, de Appelse Kwisvrienden, de schakers, een scrabbleclub, en de warhammers, natuurlijk. Elke donderdag komen de bridgers. Boven in de zaal komen ook veel mensen vergaderen, zoals het fonds sociaal wonen, en verschillende politieke partijen van alle kleuren. Er zijn natuurlijk ook veel vaste klanten, van dokters en advocaten tot werkmannen. Iedereen is hier welkom!
Wat is er zo leuk aan het leven als cafébazin?
Mattie Van Causbroeck: Het leukste aan café houden is met de klanten omgaan: eens een babbelke doen, voor een vriendelijke bediening zorgen, eens bij de mensen die nood hebben aan een gesprek gaan zitten… Als cafébazin moet je multifunctioneel zijn!
‘t Zand – Appels
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. Terwijl achteraan mensen aan het snookeren zijn, enkelen het veldrijden volgen en anderen rustig aan de toog hun glas drinken, komt Linda Laureys van ‘t Zand in Appels aan een tafeltje zitten voor een kort gesprek.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Linda Laureys: “Ik ben aan mijn dertiende jaar bezig. Voor ik hier begon, werkte ik bij Desso, maar het was een droom om zelfstandige te worden. Dat hoefde niet per se een café te zijn: was het een winkel geweest, dan was het een winkel. In het begin heb ik ook het frituur hiernaast gehad, maar het werd te veel.”
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Linda Laureys: “Alle slag en soort. Jong en oud: ze kunnen hier vanalles doen. Er zijn ook verenigingen, zoals die van ‘t koor, de chiro, de minivoetbal, de zaalvoetbal, de snookerclub, de spaarkas… Omdat het hier een steenweg is, zijn er er zijn ook wel passanten, vooral in de zomer met ‘t terras.”
Wat zal je altijd bijblijven van dit café?
Linda Laureys: “Een tijd geleden waren die van ‘t muziek hier. De kinderen waren aan het spelen tussen de biljarttafels. Om ze wat stiller te krijgen, blaasde ik op een fluitje dat ik hier had liggen. Ineens stoppen al die kinderen met spelen, en komen naar hier. Ik dacht nog: ‘zo’n brave kinderen’. Maar ook de verantwoordelijke van ‘t muziek kwam bij mij, en wou meteen afrekenen. Blijkt dat zij ook zo’n fluitje hebben om de groep bijeen te roepen om naar de volgende post te gaan. Ik had gewoon mijn eigen volk weggejaagd!”
Den Botter – Baasrode
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. Deze keer nemen we plaats aan de toog van café Den Botter tussen de stamgasten. Terwijl dochter Kim de klanten bedient, neemt cafébazin Patricia Liefferinckx even de tijd om met ons te spreken.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Patricia Liefferinckx: “Al 28 jaar lang. Ik heb één jaartje de ‘t Paviljoen in Lebbeke opengehouden. Nadien ben ik naar hier gekomen, en nu, 27 jaar later, ben ik hier nog.”
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Patricia Liefferinckx: “Vanalles. Jong, oud, gepensioneerden… je kan je het niet voorstellen van waar ze allemaal komen. Er komen hier ook veel verenigingen zoals de biljarters, de voetbal, de carambol en de carnaval. Die hebben hier allemaal hun lokaal. “
Wat zal je altijd bijblijven van dit café?
Patricia Liefferinckx: “We hebben hier al stoten meegemaakt! Ik was ooit eens met een potje handcrème bezig, en er waren er hier die dachten dat het mayonaise was. Die hebben er van geproefd, en vonden het nog lekker ook!”
‘t Belfort – Dendermonde
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. Op de weinige mooie zomerdagen dit jaar was het terras van café ‘t Belfort steeds een van de drukste van de Grote Markt. Het café is een echt familiebedrijf: terwijl dochter Tineke achter de toog staat, bedient vader Luc de dorstigen buiten.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Tineke Van den Bossche: “Wij zijn hier aan ons zesde jaar begonnen. In het begin waren we van plan om dit maar een jaar of twee, drie te doen, maar we deden er altijd een jaartje bij. We doen het nog graag, dus doen we verder.”
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Tineke Van den Bossche: “Er zijn hier toneelverenigingen, jeugdbewegingen, politiekers, de perskring komt hier samen… Vooral veel jongeren: studenten en scholieren. Met de maandag-markt komen er ook oudere mensen. En natuurlijk de spelers van de voetbalploeg Torpedo Belfort. Ze zijn aan hun tweede jaar bezig en verliezen al met minder punten dan vorig seizoen!”
Wat zal je altijd bijblijven van dit café?
Tineke Van den Bossche: “Een paar jaar geleden waren er eens twee mannen die in een Cadillac rondreden in ‘t stad. Een van hen kwam hier vragen om naar het toilet te gaan. De WC was toen nog beneden, en toch ging die naar boven. Als we hem riepen, liep hij recht naar buiten. Hij had ons café geplunderd! Gelukkig had een vriendin op het terras de nummerplaat genoteerd – die mannen zijn later opgepakt in Kortrijk. “
De Ton – Sint-Gillis
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. Op de Heirbaan in Sint-Gillis stappen we café De Ton binnen. Het café staat hier al lang, maar het is nog maar enkele maanden dat Els Michiels er achter de toog te vinden is.
Hoe lang ben je al cafébazin?
Els Michiels: “Sinds 21 april houden wij ‘t café hier open. Mijn ouders hebben wel altijd café gehouden, al is dat wel al 20 jaar geleden. Ik heb vroeger een krantenwinkel gehad, en kreeg goesting om zelf café te houden. Vooral de klanten maken het leuk: je bent altijd onder de mensen.”
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Els Michiels: “Mensen uit de buurt, maar ook passanten. Zeker als het terras opgesteld is en ‘t is goed weer. Verder komt de spaarkas hier samen, de mensen van het carnavalcomité, het lokale bestuur van de bloedgevers. Ook de mensen van de bloemenstoet komen hier soms, al is hun lokaal eigenlijk ergens anders.”
Wat zal je altijd bijblijven van dit café?
Els Michiels: “Er gebeurt hier vanalles. Als ze ‘t zot in hun lijf krijgen, zijn ze vertrokken. Vlak voor ons verlof hebben we hier een doop gehad… van een hondje! Dat waren mensen uit de buurt die een puppy hadden, en die moest gedoopt worden. Ik was meter, een van de klanten peter. Er was zelfs doopsuiker en alles!”
Onder den toren – Oudegem
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. In café Onder den Toren, aan de kerk in Oudegem, staat de televisie op: ‘t is koers. Ook de muren met posters van binnen- en buitenlandse renners bewijzen dat hier een wielerliefhebber woont. Achter de toog vinden we de goedlachse Annick Van Cakenbergh.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Annick Van Cakenbergh: Ik ben groot gebracht in het café van mijn ouders – ook hier in Oudegem. Vroeger ging ik links en rechts wat helpen, maar 17 jaar geleden ben ik hier voor mezelf begonnen.
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Annick Van Cakenbergh: Gewone mensen: werkvolk en schoon volk. Mannen met een vuile broek en vuile schoenen. Er is hier ook een kaartclub en de supportersvereniging van Eendracht Aalst, van toen die nog in eerste klasse speelden. Mijn man is een wielerfanaat, dus als er koers op TV is, of voetbal, staat die aan. Dan komen de mensen hier kijken.
Wat is er zo leuk aan café houden?
Annick Van Cakenbergh: Ach hier gebeurt van alles, als je dat allemaal in je boekske wil schrijven, dan ga je te weinig papier hebben. Het leukste is dat je je eigen baas bent. En de klanten zijn altijd braaf als ik hier ben!
Bierhuis Den Bierpaddenstoel – Grembergen
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven . Als Franky Moonen vraagt wat we drinken, is het moeilijk kiezen: hij schenkt niet minder dan 100 verschillende bieren in zijn Bierhuis Den Bierpaddenstoel. Geen liefhebber die hier binnen of op het terras zijn gading niet vindt.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Franky Moonen: “Hier al twee maanden, maar ik zit al zo’n zestien jaar in het vak. Hiervoor had ik een café op de Oude Vest in Dendermonde. Dit hier is misschien wel het kleinste cafeetje van België, het heeft in elk geval de kleinste toog, zo’n 2 bij 1 meter. Neen, ik heb nog geen last van claustrofobie.”
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Franky Moonen: “Veel fietsers, en er zijn al een paar verenigingen geweest die hierboven vergaderd hebben. En uiteraard ook mensen die in de bierwereld zitten, de ‘zythologen’. De kenners weten dat ik hier zo’n honderd bieren schenk. En er zijn ook enkele vaste klanten die me gevolgd zijn vanuit Dendermonde.”
Wat zal je altijd bijblijven van dit café?
Franky Moonen: “Ik ben verkozen tot ‘Ambassadeur Cum Laude’ van Orval, mijn favoriet bier. Je moet daarvoor Orval op meerdere manieren schenken: frisse Orval, op kamertemperatuur en gerijpte. Die is helemaal uitgesuikerd, en veel zachter van smaak. Anonieme controleurs komen dan langs om je te testen, een beetje zoals Michelin doet voor restaurants.”
‘t Hof Van Grembergen – Grembergen
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. In Grembergen, aan het rond punt, is er al aardig wat volk binnen in café ‘t Hof Van Grembergen. Om op het terras te gaan zitten, is het nog even wachten tot de lenteschoonmaak is gebeurd. Al heeft hij niet veel geslapen de afgelopen nacht, Patrick de Hoon wil wel even met ons praten.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Patrick de Hoon: “In februari vier jaar. Zij (Patrick wijst op Nancy die achter de toog de de klanten blijft bedienen) werkte daarvoor al in een café. Ik was chauffeur, maar ging in het weekend in een café helpen. Het zat al een tijd in mijn hoofd om een eigen café te beginnen.”
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Patrick de Hoon: “Vanalles: grote bazen en werkmensen. Mensen van Grembergen vooral, natuurlijk. Op maandag zitten hier ook de mensen die afzakken van de markt. Veel verenigingen komen hier ook samen. De wielrenners van Club 71, een cyclocrossteam, de minivoetbalclub De Vlasbloem, de spaarkas, de Ventoux-vrienden en de oud-scouts die onder de naam De Stijve Stok komen biljarten. Ook de mannen van Den Band, een vriendenclubje, en de supporters van de KAVD zitten hier. We zijn ook het supporterslokaal van eliterenner Natasja Nobels en belofte Nick Mertens.”
Wat zal je altijd bijblijven van dit café?
Patrick de Hoon: “Wel, het moet nu lukken, maar vandaag is er een herdenkingsrit voor iemand van Club 71. Die mannen waren ’s morgens vertrokken om de Muur en de Bosberg te gaan beklimmen, en een van hen is tijdens die rit gestorven. Dat is verschieten. We hebben hier natuurlijk ook al leuke dingen meegemaakt. Soms gaan de tafels en stoelen opzij om te dansen. En een keer hebben we een vrijend koppeltje ontdekt op het terras!”
Bij Lange Pier – Schoonaarde
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. Aan de spoorwgoverweg in Schoonaarde gaan we langs Bij Lange Pier. In het vernieuwde café gaan we op zoek naar een boomlange vent, maar vinden er Benny De Maerschakck achter de toog.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Benny De Maerschakck: “Sinds 17 juni 2005 ben ik hier. Daarvoor heette het café nog “Bareelken”. Lange Pier is de naam van de uitbater van zo’n 25 jaar geleden. Toen ik het café overnam, heb ik het terug naar hem genoemd om zijn weduwe Sidonie, die hiernaast woont, een plezier te doen.
Voor ik hier in het café begon, werkte ik op de financiële dienst van Brantano. Café houden was altijd al een droom, maar ik durfde niet: het is toch een grote stap. Uiteindelijk heb ik het dan toch gedaan.”
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Benny De Maerschakck: “De voetbal komt hier, de vrouwenclub “Trente passé”, de bloemschikkers. Die Fidelen Scheldeländer Musikanten, het blaaskorps, komen ook nog steeds hier. En natuurlijk de Biersnorren. Dat is een bierclub die ik al oprichtte voor ik hier begonnen ben.”
Wat zal je altijd bijblijven van dit café?
Benny De Maerschakck: “Ik herinner me nog heel goed het werk dat we hier gedaan hebben toen ik het café net had overgenomen. Het was hier vuil en afgeleefd. Ne nest. We hebben toen met een man of 5, 6 een maand een half gewerkt en alles vernieuwd.”
Den Ouden Tinnen Pot – Dendermonde
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven . Deze keer gaan we langs in het nieuwste café van Dendermonde. Ook al doet de naam het niet vermoeden, Den Ouden Tinnen Pot opende pas deze maand de deuren. Guy Rooms baat ook café Tijl uit, en zette samen met Geert De Smedt de schouders onder het leegstaande café ernaast. Na een grondige opknapbeurt is Den Ouden Tinnen Pot er helemaal klaar voor.
Wat is het grote verschil tussen café Tijl en Den Ouden Tinnen Pot?
Guy Rooms: Hiernaast komt iedereen over de vloer – het is haast een “bruin” café. Er komt zeer veel jeugd en het is daar druk met veel heen-en-weer geloop. Hier willen we meer een echt lounge-café uitbaten. Geen echte lounge-bar, maar een lounge café. Den Ouden Tinnen Pot is een rustig praatcafé.
Wat voor publiek hoop je in het nieuwe café aanspreken?
Guy Rooms: Het is nogal moeilijk om dat te zeggen. Misschien een wat ouder publiek? De toekomst zal wel uitwijzen wie hier graag komt.
Loop je al lang rond met het idee van een tweede zaak?
Guy Rooms: Toch wel. Eerst hadden we gedacht aan een volkscafé in Lebbeke, maar dat is wat ver. Het is moeilijk in het oog te houden als we hier op de Grote Markt zijn. Hier paalt het terras aan dat van café Tijl. We hadden nooit gedacht onze tweede zaak net naast de deur te hebben!
De Kring – Baasrode
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. Dit maal trekken we naar Baasrode om wat te gaan drinken in De Kring. Bazin Lindsy Moens heeft wel even tijd voor een babbel, al moet ze meteen daarna weer naar boven. De jonge moeder verdeelt haar tijd tussen de stamgasten en haar jonge spruit.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Lindsy Moens: In april zal ik hier twee jaar zijn. Daarvoor was ik kapster. Het is niet helemaal hetzelfde, natuurlijk, maar het sociaal contact is wel gelijkaardig.
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Lindsy Moens: Voornamelijk volk uit Baasrode, sporadisch komen er ook wel eens passanten binnen. Er zijn ook veel vrienden die hier altijd samenkomen. Er zijn ook veel verenigingen die hier komen: de vissersclub, de bilartclub, de mensen van carnaval, een minivoetbalploeg. We hebben ook een kookclub. Dat zijn mannen -alleen mannen- die een keer in de maand koken hier in de keuken.
Wat zal je altijd bijblijven van dit café?
Lindsy Moens: De omgekeerde kerstbooom! We zijn daar al mee in de krant en op Kanaal 3 geweest. Dat is eens stomweg aan de toog begonnen toen ik me afvroeg waar ik de kerstboom zou zetten. Niet hier, niet naast de biljart, niet daar… Al lachend zijn we erop gekomen om hem omgekeerd aan de plafond te hangen. Dit jaar heb ik trouwens ook mijn kerstman buiten ondersteboven gehangen.
De Grote Pot – Sint-Gillis
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. In het straatje rechtover jeugdhuis Zenith in Sint-Gillis stappen we café De Grote Pot binnen. Het café is hier gekend als “Bij Marleen”, naar de vrouw die met een welgemeende “alstublieft” de klanten van drank voorziet.
Hoe lang ben je al cafébazin?
Marleen De Munter: Voor ik hier begon, werkte ik in de confectie bij Cleemput – eerst op de Potiaulaan, later op het industrieterrein. 29 jaar geleden ben ik hier begonnen. In oktober van 2007 gaan we mijn 30ste verjaardag hier vieren. Er zijn er maar twee die ik ken die het langer volhouden dan ik. Zelf wil ik nog een jaar of tien verder doen.
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Marleen De Munter: Gewoon volk, jong en oud. Vroeger kwamen hier enorm veel verenigingen, maar die groeien aan, en ik heb geen zaaltje om al die mensen te zetten. Maar de bloemenstoet zit hier, en de vriendenkring van het spoor, de voetbal, de vissers. Ook de mini-voetbalploeg van de oud-leiding van de KSA zit hier. Die zijn rustig, het zijn goede klanten – zo mogen er meer zijn.
Wat zal je altijd bijblijven van dit café?
Marleen De Munter: Er is hier al vanalles gebeurd! Ze zijn hier zelfs al eens met een paard binnen geweest. Er had iemand een paard verkocht, en hij moest wachten tot de koper terugkwam om dat beest op te laden. Dan zijn ze met dat paard maar naar hier gekomen. Dat lag hier toen vol stro!
De Filosoof – Oudegem
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven . Deze maand gaan we de wijsgerige toer op in Oudegem. In café De Filosoof is er vanavond een reünie, maar bazin Sophie De Kegel heeft nog wel even tijd voor een gesprek.
Hoe lang ben je al cafébazin?
Sophie De Kegel: Ik ben hier al acht jaar. Daarvoor werkte ik ook al in de horeca, maar dan meer restaurants. Ik heb in Den Notendijk gewerkt en in De Kastelijn.
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Sophie De Kegel:Veel vereniging: de biljartclub, de pronostiek, de vissers, de vliegbindclub, de wielerclub. Het is hier ook het voetballokaal. En natuurlijk ook de kaarters. Er komen ook veel oudere mensen. De laatste tijd komt er ook meer en meer jong volk. Voor de biljart vooral.
Wat zal je altijd bijblijven van dit café?
Sophie De Kegel: Oei, dat is een moeilijke vraag. Vooral de zondagnamiddagen. Soms, zoals vorige zondag, vragen de klanten plaatsjes op te zetten en dan beginnen ze te dansen, staan ze op de tafels. Er wordt hier wel eens met water gesmeten. Dat gebeurt allemaal spontaan. Vroeger was dat als de voetbal hier ’s zondags binnenkwam en de overwinning wou vieren. Tegenwoordig winnen ze minder, maar komt de sfeer er spontaan in. Maar eigenlijk is iedere dag iets bijzonder als je een café hebt.
Café Sint-Aldegonde – Mespelare
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. Deze maand is het de eerste keer dat we een café voorstellen dat niet meer bestaat. Sint-Aldegonde, hét café van Mespelare, werd op 21 oktober gesloten. Cafébaas Luc Decroock wil ons een week voor zijn vertrek wel nog te woord staan. “Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik om iedereen te bedanken die mij de voorbije jaren gesteund heeft.”
Hoe lang ben je al cafébaas?
Luc Decroock: “Al acht jaar. Daarvoor werkte ik ook al in de horeca. De laatste tijd was het café alleen maar in het weekend open. Sinds ik mijn opzeg hier gekregen heb, werk ik halftijds als vrachtwagenchauffeur voor Delhaize.”
Wie kwam hier allemaal over de vloer?
Luc Decroock: “Iedereen tussen 25 en 75. Neen, de oudste is zelfs 80 jaar oud. Mensen uit Mespelare en de wijde omgeving. We zitten hier op 500 meter van de dijk, dus zijn er ook veel toeristen die hier komen. Uiteraard ook veel wielertoeristen.”
Wat ga je het meest missen?
Luc Decroock: “Het sociaal contact! De sfeer tussen de mensen is hier heel goed. Over de jaren heb ik een band met de klanten opgebouwd. Ja, ik ga ze zeker en vast nog terugzien als het gesloten is. Ik ga hier zeker nog langskomen. ‘t Is hier soms zo gezellig hé.”
Wie Mespelare passeert kan vanaf nu niet meer in St. Aldegonde terecht. Passanten en bewoners kunnen hun dorst lessen in café Klein Dorp, ook aan de kerk.
Café Half-Af – Appels
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven . Deze maand zetten bestellen we een pint in café Half-Af. Terwijl buiten nog borden geplaatst worden voor de verkiezingen, is het binnen kalm. In tegenstelling tot de avond voordien, vertelt cafébazin Anja Weemaes.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Anja Weemaes: “De eenendertigste juli, twee jaar geleden, ben ik hier begonnen. Daarvoor was ik poetsvrouw, maar mijn ouders hebben altijd café gehouden, in Grembergen rechtover het voetbalplein, en ook in Elversele. Van de vier dochters is er een die de traditie verderzet.”
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Anja Weemaes: “Werkvolk! Maar ook wel wat verenigingen: de motoclub ‘Cool Runnings’, het muziek, de voetbal, nog een motoclub, de vrouwenbond, de majoretten, de dansers… ‘t Zit hier vol: als ik het zo opsom, verschiet ik er zelf van! Er is nog de chiro, nog een andere motoclub, de vrouwkes die turnen. Er is ook een zaal, en daar zijn veel fuiven, communiefeesten, trouwfeesten… Ja, die is regelmatig verhuurd.”
Strafste anekdote?
Anja Weemaes: “Het is niet de leukste herinnering, maar ik zal het nooit vergeten: ik ben hier vorig jaar bedreigd met een honkbalknuppel. Dat waren mensen die niet binnen mochten op de fuif van de ruiters. De organisatoren vroegen mij om ze buiten te smijten. Buiten stonden die mannenen nog wat te treuzelen, toen een van hen een honkbalknuppel uit de auto nam en mij ermee bedreigde. Ik heb dan de politie gebeld, en binnen de vijf seconden stonden die hier. Ik heb er geen last meer van gehad. Op dat moment voelde ik dat de klanten achter mij stonden, en dat ik veilig was. De band met de klanten, dat is het toffe aan een café.”
Café De Smalle – Boonwijk
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven . Deze maand bestellen we een pint in café De Smalle in de Boonwijk. Cafébaas Marc Vermeir zet de muziek wat stiller en komt aan een tafeltje zitten. Terwijl we praten, draait het café verder. Af en toe komt iemand hem geld geven voor bestelde drank. “Smijt dat maar in het bakske”, zegt hij dan.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Marc Vermeir: Al twee jaar en een half. Ik heb in de jaren 1977-1978 nog café gehouden in de Brusselsestraat – een goed cafeetje, al zeg ik het zelf. Dit is eigenlijk een hobby. Om den brode ben ik schaapsherder langs de Schelde. Ik heb indertijd de gelegenheid gehad het café te kopen, en ik heb dat gedaan met het idee om het zes maanden open te houden. En zie: ik zit hier al twee jaar een half.
Ik heb een droom, een visie: een café waar in de winter hutsepot op de stoof staat, waar de mensen altijd terecht kunnen. Dit is een cafeetje zoals die vroeger waren, waar de klant met waardering wordt behandeld, waar de klanten het geld niet uit de zakken wordt geklopt.
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Marc Vermeir: Volk van de buurt komt hier niet zoveel. Er verschijnen wel eens artikels in de krant over het café, over de automaat bijvoorbeeld. En dan zijn er mensen die hier iets komen drinken, en zeggen “Oef, ik heb hier toch eens kunnen binnenkomen.”
De mensen die hier komen, zijn echt goeie mensen. Als hier op straat iemand zou vallen, lopen ze allemaal direct naar buiten om te helpen. Daar ben ik zeker van.
Beste herinnering aan het café?
Marc Vermeir: “Dat kan ik niet zeggen. Ik heb alle dagen zo veel plezier hier. Schrijf dat maar op: ik heb heel mijn leven plezier. En zo moet het zijn!”
Café Huize Geertrui – Vlassenbroek
Nu het wandel- en fietsseizoen weer van start gaat, ging Editie op café in het bekendste toeristische stukje dat onze stad rijk is. In Vlassenbroek nemen we nu eens niet plaats aan de toog, maar zetten ons op het terras van Huize Geertrui, het gekendste van de cafés hier. Vanop het terras vertrekken niet minder dan vier bewegwijzerde wandelparcours. Hier verpoost niet alleen de sportieveling, ook de kunstliefhebber komt aan zijn trekken tijdens de tentoonstellingen van “Kunst in Vlassenbroek”. Uitbaatster Jenny Cassiman schenkt ons een glas, en beantwoord de vragen.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Jenny Cassiman: “We zijn hier sinds december vorig jaar. Daarvoor deed ik iets helemaal anders: ik ben dus nog vrij nieuw in het vak.”
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Jenny Cassiman: “Veel fietsers en wandelaars, natuurlijk. We hebben ook vast cliënteel. Allez, we zien wel mensen terugkeren, maar het is nog te vroeg om te zeggen of dat echt vaste klanten zijn. Onze eerste zomer hier staat voor de deur.”
Jullie zijn zowat het centrum van “Kunst in Vlassenbroek”. Al veel kunstliefhebbers gezien?
Jenny Cassiman: “Het eerste weekend minder, want dan was het koud en regende het. Vorige zondag en maandag was er dan wel veel volk. Er zijn de passanten, maar er zijn er ook die echt voor de kunst komen. Nu is het vooral schilderkunst, grafiek en keramiek. Vanaf 24 juni komt hier ook fotografie en poëzie.”
Café De Sportvriend – Grembergen
Editie stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. Deze maand zetten we ons op een barkruk aan de toog van café De Sportvriend. In dit Grembergs café naast Jeudghuis Snuffel staat deze namiddag de televisie op en volgt iedereen het wielrennen. Uitbater Frans Van Heck kan net voor de aankomst even tijd voor ons maken. We hebben hem niet voor ons alleen, want van koers kijken, krijgen de klanten dorst. En die klanten hebben voorrang op Editie.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Frans Van Heck: “Hier ben ik nu aan het vijfde jaar bezig. Ik ben hier begonnen in 2001. Daarvoor, van 1993 tot 2000, heb ik acht en een half jaar café gehouden in Appels aan het veer. Voordat ik cafébaas werd was ik zelfstandig verbouwer. Ja, café houden is beter.” (lacht)
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Frans Van Heck: “Iedereen!Jong en oud! Overdag zitten er hier vooral ouderen, en ’s avonds vooral jongeren. Dat is wel wat de bedoeling, natuurlijk. Er zitten hier ook veel verenigingen: mensen van het koor, het toneel, de basket… Er komt hier ook volk van de Snuffel. Het is een soort wisselwerking. Die gasten steken gewoon de straat over. ’s Avonds komen die af omdat ze weten dat ik nogal veel met musiek bezig ben. De Snuffel marcheert trouwens ook weer goed, en ik heb een goede samenwerking met hen.”
Strafste anekdote?
Frans Van Heck: “Tjah… Vorig jaar was de kermis zeer goed. Drie dagen aan een stuk werd er gedanst en gefeest. Dat is de beste kermis die ik hier al heb meegemaakt.
Er gebeuren hier nog wel stoten natuurlijk, maar…euh… de discretie van de cafébaas hé.”
Theatercafé – Dendermonde
Editie Dendermonde stelt elke maand een plaats in Dendermonde voor waar het aangenaam is om te vertoeven. Deze maand bezoeken we het Theatercafé aan de Kerkstraat. We hangen er aan de toog met uitbater Joost Dierickx.
Hoe lang ben je al cafébaas?
Joost Dierickx: “Ik hou al drie jaar café. Ik ben totaal nieuw in de horeca. Daarvoor was ik bedrijfsleider van een metaaloppervlaktebehandelingsunit van een multinational. Ja, dat is een mond vol.”
Wie komt hier allemaal over de vloer?
Joost Dierickx: “Een echt allegaartje van jong en oud. ’s Middags leerkrachten en studenten met hun boterhammen, op maandag de marktgangers en een bridgeclub. Er komen ook veel verenigingen waar ik zelf nog bij betrokken geweest ben, zoals bijvoorbeeld Reynout en badmintonclub Drive. En als er voorstellingen zijn, komen de theaterbezoekers ook natuurlijk. Sinds kort werk ik ook samen met de mensen van het folkfestival M’Eire Morough. Zij vergaderen hier en we plannen samen een paar kleinere
folk optredens in het café.”
Straftse anekdote?
Joost Dierickx: “Oei, da’s moeilijker… Wat ik wel kan zeggen, is dat je met de grootste namen het minst last hebt. Kleinere en minder bekende artiesten, daar moet je mee op je qui vive zijn of ze zijn buiten zonder te betalen. Zo was hier ooit eens een ongekende zanger die met zijn groep aan de toog zat. Toen de muzikanten één voor één weggingen, zei hij: “Ik regel het wel”, maar nog geen tien minuten later ging hij al naar de deur. Zo snel als ik kon, heb ik mij tussen die man en de deur gezet: “En nu ga je mee naar den toog en ga je betalen!”. Het strafste was dan nog dat hij zelf niet genoeg geld mee had en zijn fans dus nog meer dan de helft van zijn schuld hebben moeten betalen!”
